Nuki przeraża wszystkich!

[Dobromił]

Pamiętam też jak naście lat temu Dziki i ja zwiedzaliśmy okolicę w poszukiwaniu elementów skalnych. Mieliśmy wyznaczone dni i tereny do przeglądnięcia. I pewnego dnia wkraczam na zbocze ścieżką tuż na przeciwko leśniczówki w Zimniku, bardzo blisko parkingu. Idę, wypatruję, idę, wypatruję. Kurwa, poza szlakiem ! I zobaczyłem ... Ruiny dwóch sporych drewnianych szałasów. Mocno powalonych. A akurat byłem po lekturze pewnej książki , w której na początku akcji bohater natrafia na zwalony szałas na górskim zboczu. Z martwą zawartością w środku. Ludzką. Podchodziłem do szałasów dość wolno ...

Potem udaliśmy się z Piotrem do Wąwozu Skolie. Perła okolicy. Byliście ? Też tam miałem przygodę - w malowniczy sposób "wszedłem" do jaskini.

[sprocket73]

Nie, nie byłem w tym wąwozie, nie wiedziałem że istnieje.

[Dobromił]

Inna nazwa Zwaliska.

A w Kuźniach byłeś ?

[maurycy]

Pamiętam też jak naście lat temu Dziki i ja zwiedzaliśmy okolicę w poszukiwaniu elementów skalnych. Mieliśmy wyznaczone dni i tereny do przeglądnięcia. I pewnego dnia wkraczam na zbocze ścieżką tuż na przeciwko leśniczówki w Zimniku, bardzo blisko parkingu. Idę, wypatruję, idę, wypatruję. Kurwa, poza szlakiem ! I zobaczyłem ... Ruiny dwóch sporych drewnianych szałasów. Mocno powalonych. A akurat byłem po lekturze pewnej książki , w której na początku akcji bohater natrafia na zwalony szałas na górskim zboczu. Z martwą zawartością w środku. Ludzką. Podchodziłem do szałasów dość wolno ...

Potem udaliśmy się z Piotrem do Wąwozu Skolie. Perła okolicy. Byliście ? Też tam miałem przygodę - w malowniczy sposób "wszedłem" do jaskini.

Ani nie gadaj - tydzień temu w tych okolicach zgubiłem telefon (na szczęście nie za miliony) .
Wybrałem się na grzyby, idąc przez jakieś największe krzaki musiał mi wypaść.
Zorientowałem się dopiero w dolinie, ale było już za póżno żeby wracać.
Po powrocie do domu, odpaliłem kompa i wszedłem na stronę googla z lokalizacją.
Szybko szlag mnie trafił, bo okazało się, że nie da rady go namierzyć - musiał wypaść w jakiejś czarnej dziurze (bez zasięgu). Na następny dzień zorganizowałem akcję poszukiwawczą, biorąc stary telefon dziadka (jeszcze na przyciski ) Wróciłem po śladach, dzwoniłem, niestety bez efektu. I tak mam teraz na szybko, jakiś telefon za grosze z OLX, nim na coś się zdecyduje (na coś z dobrym aparatem)
Z pozytywnych rzeczy - nazbierałem sporo prawdziwków

[sprocket73]

A w Kuźniach byłeś ?

Tak, tam z pieskiem eksplorowałem.

[sprocket73]

Pora zabrać Nukiego w Beskid Wyspowy.
Zostawiam auto w Rabce przy biedronce i ruszam na Luboń Wielki, bezszlakowo przez Surówki.



Na pierwszy ogień idzie górka Kamionka. Fajne widoki z niej.



Babia.



Tatry.



Jest i Luboń, mój cel.



Na wprost Surówki, wystarczy przejść przez las.



Jezień już taka zaawansowana, a nawet lekko schyłkowa.



Więcej liści na ziemi, a niż na drzewach.



Dolna część Surówek mocno kolorowa.





U góry wchodzę na szlak, a Nuki na kamień.



Na szlaku też kolorowo.





Jesienią nawet wieża telewizyjna fajnie wygląda.



Schodzimy do rezerwatu.





Mówię Nukiemu, że pójdziemy starym, trudniejszym przebiegiem szlaku na Perć Borkowskiego... a Nuki zadowolony, bo nie wie co go czeka.



Ale poradził sobie bardzo dobrze.



Hmm... ale lekko przerażony chyba jest?



Schodzimy kawałek szlakiem. Nuki coś mocno ślizga się na piaskowcu magurskim. Łapki jeszcze nie przystosowane.



Fajna ta Perć.



Wracamy do schroniska.



Zastanawiam się, czy można dojść do schroniska łatwiej niż szlakiem. Okazuje się że tak, czyli niepotrzebnie się ludzie męczą na stromiznach



Na koniec został ciekawy powrót. Wypatrzyłem wąski grzbiet ze szczytem Kozie i w niego celowałem. Początkowo całkiem normalnie się szło.



A potem została wąziutka tajemnicza ścieżka grzbietowa w lesie liściastym. Nie urwała się nagle. Bardzo przyjemny wariant, tylko dość długi.



Nie pogubiłem się, ale dnia zabrakło.



Bardzo przyjemna wycieczka

[Sebastian]

Zastanawiam się, czy można dojść do schroniska łatwiej niż szlakiem. Okazuje się że tak, czyli niepotrzebnie się ludzie męczą na stromiznach

Najłatwiej dojść do schroniska niebieskim szlakiem z Naprawy (i też przez Surówki). Percią Borkowskiego nie szedłem i pewnie nigdy nie będę, ale twój wariant jest ciekawy.

[sprocket73]

Miałem na myśli od końca Perci Borkowskiego do schroniska. Jest tam tylko szlak żółty i on najpierw schodzi do takiego wąwoziku, a potem ostro w górę ścianą płaczu. Okazuje się, że to jest tak poprowadzone, żeby były atrakcje. Można tą ścianę ominąć, choć jest ZAKAZ, bo rezerwat i nie wolno schodzić ze szlaku.

[marekw]

Percią Borkowskiego nie szedłem i pewnie nigdy nie będę

Z ciekawości zapytam.Czemu,przecież byłeś kilka razy na Luboniu.

[Sebastian]

Z ciekawości zapytam.Czemu,przecież byłeś kilka razy na Luboniu.

Bo dla mnie bez sensu jest wychodzenie lasem na zalesiony szczyt. Prawdę powiedziawszy, to traktuję Luboń jako deser po "surówce" i tak naprawdę ona jest celem moich wycieczek. Zawsze szedłem niebieskim szlakiem z Naprawy, bo on startuje najwyżej , ale wariant Sprocketa muszę kiedyś przećwiczyć.

[marekw]

Z ciekawości zapytam.Czemu,przecież byłeś kilka razy na Luboniu.

Bo dla mnie bez sensu jest wychodzenie lasem na zalesiony szczyt. Prawdę powiedziawszy, to traktuję Luboń jako deser po "surówce" i tak naprawdę ona jest celem moich wycieczek. Zawsze szedłem niebieskim szlakiem z Naprawy, bo on startuje najwyżej , ale wariant Sprocketa muszę kiedyś przećwiczyć.

Rozumiem .

[sprocket73]

Po okresie gorszej pogody znowu zawitało słońce. Pytanie czy kolorki jeszcze są? Postanowiłem sprawdzić.Padło na Beskid Wyspowy.
Po drodze zatrzymaliśmy się przy Diabelskim Kamieniu w Krzesławicach. Jak sama nazwa wskazuje jest to miejsce kultu religijnego.



Bardzo fajna "otwierana" droga krzyżowa malowana farbami olejnymi.



Sam Diabelski Kamień też robi wrażenie. Ukochana wyszła do połowy.



A ja z Nukim na samą górę.



Widoczek na pasmo Cietnia, gdzie będziemy za chwile chodzić. Wygląda, że kolorki mają się dobrze.



Nuki wykonuje ryzykowne ruchy.



Jednak nieszczęścia nie było. Oswaja się ze skałkami. Myślę, że jest już gotowy na wyższe góry, ale to pewnie w przyszłym roku dopiero.



Potem podjeżdżamy na parking pod Cietniem i rozpoczynamy wycieczkę właściwą.



Napotykamy dziwny obiekt - to chatka JP2, tak się nazywa. Ale nie ma nic wspólnego z JP2 poza nazwą. Jest to chatka dla nietoperzy wybudowana z unijnych dotacji.



Jeszcze w dole mamy trochę widoków, ale przejrzystość słaba. Kamionna, Kostrza.



W lesie na kolorki narzekać nie można.



Nuki zadowolony.



Można powiedzieć apogeum



Ukochana też zadowolona.



Bukowe lasy to jest to!



Na polance na Cietniu postawili nową wiatkę.



Lubomir, Łysina, Kamiennik.



Babia. Przejrzystość tragiczna.



Idziemy na Księżą Górę.



Zanim zdobędziemy szczyt, okrążamy ją nową drogą.



Mam wrażenie, że ten kto tą drogę zbudował, zrobił to specjalnie aby podziwiać kolorki.













Potem szczytujemy.



I rozpoczynamy powrót.



Na sam koniec Taka dziwna budowla. Ukochana śmieje się, że to wieża dla nietoperzy gigantów. Ja też się śmieję. A potem stoimy pod tablicą informacyjną i to faktycznie jest wieża dla nietoperzy.



W drodze powrotnej odwiedzamy Strzępka. Nuki pierwszy raz.
Mogiła nie miała dobrego roku. Zniknęła tabliczka, a kamienie były trochę rozwalone.



Ogólnie jesień ma się doskonale. Jak ja lubię te jesienne spokojne wycieczki

[Sebastian]

Ukochana też zadowolona.

Nie wygląda na taką.