Czarnogóra (2026) - nad jeziorem, nad morzem i w górach
: 2026-11-13, 16:15
W tym roku podróż samolotem do Czarnogóry jest wyjątkowo uciążliwa. Na lotniskach jest dziki tłum (już nawet we Wrocławiu) a w Warszawie to trzeba się dosłownie przepychać łokciami, żeby dojść do kibla - jak na jakimś koncercie. W samolocie mamy obrzydliwe towarzystwo - 3 umalowane dziunie wiozą 7 sztuk młodych. Jedno z nich jest niemowlęciem i to zachowuje się przyzwoicie - śpi albo rozdziera gębę, gdy trzeba włożyć butelkę. Pozostałe bachory w wieku 6-10 lat - to jest jakaś masakra. Biegają po samolocie również gdy startuje, puszczają muzykę z komórek na cały głos, kopią w siedzenia, drą się wniebogłosy, wchodzą w miejsca tylko dla personelu, rzucają jedzeniem i śmieciami. Matki nie reagują oprócz "Kubusiu przestań". Co dziwne - obsługa również zero reakcji, udają że nie widzą, nawet gdy się im pokazuje palcem. Ciekawe czy jakby jeden z drugim poszedł usiąść pilotowi na kolana - również nie spotkałoby się to ze sprzeciwem? Mam wrażenie, że większość pasażerów tylko czeka z nadzieją, aż któryś dzieciak sobie rozbije pysk i wreszcie ktoś coś zrobi. Jak powiedziałam gówniarzowi, żeby przestał kopać w mój fotel - to mi pokazał język i zaczął kopać jeszcze mocniej głupio się śmiejąc. I jakby dostał strzała w łeb - to mnie by zapewne natychmiast wyprowadzi w kajdankach, że biję dzieci... Na lotnisku w Podgoricy dzieciarnia robi wyścigi na walizkach wpadając na ludzi i wozi się na taśmie dla bagażu. I również nikt nic... Kabak patrzy z zazdrością i pyta czy też może pojeździć na taśmie, bo zawsze o tym marzyła. I co w takiej sytuacji? Pozwolić? Czy powiedzieć, że mogą jeździć tylko te dzieci, które za rodziców mają skończonych chamów? Sytuacja jednak rozwiązuje się sama - jeden bachor wsadził rękę gdzieś pod taśmę i mu solidnie przeczochrało. Krew się leje, gówniarz się drze bardziej niż zwykle, mamusia wreszcie odzyskuje wzrok i słuch. Wiem, że się mówi, że nie powinno się cieszyć z cudzego nieszczęścia, ale teoria i rzeczywistość to dwie różne rzeczy. I pocieszające jest, że nie tylko ja jestem złym człowiekiem, bo słyszę niejeden komentarz w stylu "mam nadzieję, że urwało przynajmniej z dwa paluszki..." Szczęśliwie fragmenty ręki nie zablokowały mechanizmów taśmy - bagaże dostajemy na czas i możemy opuścić ten pierdolnik.
I pomyśleć, że ktoś jedzie sobie na wakacje do jakiegoś hotelu w Czarnogórze, chce tam wypocząć i trafia na takie bydło w pokoju obok... Brrr...
Potem odbieramy auto z wypożyczalni. Nazywamy go "Kamyczek", no bo Skoda Kamiq.
Wielkość podobna jak rok temu, niestety chyba trochę nowszy, bo np. nie ma korb w oknach tylko guzik. Ale za to ma chyba wyższe zawieszenie. Boczki ma obdrachane jak należy, widać niejedną fajną drogą już jeździł. Pierwsza wada Kamyczka, która nam się rzuca w oczy - wygląda jak 3/4 samochodów w Czarnogórze. Prawie wszyscy miejscowi mają tu srebne auta podobnej wielkości i kształtu. Gdziekolwiek go zostawiamy np. pod sklepem czy na większym parkingu - potem za cholerę nie możemy go znaleźć. Zapisuję sobie na ręce jego rejestracje, no bo inaczej nie ma opcji! Acz z drugiej strony - może to właśnie wielka zaleta a nie wada? Nie będzie lazł w oczy stojąc gdzieś w krzaku!
A! Kamyczek coś do nas mówi. I raczej nie jest to po czarnogórsku
Jak potem sprawdziliśmy - Kamyczek gadał do nas po turecku. Coś o prywatności, danych, ustawieniach, usługach, zakładkach itp. Nic nie ustawialiśmy, więc ten "turecki wiersz" towarzyszył nam przez cały wyjazd
Zaraz obok na parkingu 3 Hindusów próbuje oddać samochód, ale chyba go za bardzo podrapali albo przehandlowali pół silnika - szlag wie? Jest dość duża kłótnia i machanie rękami. Mam nadzieję, że nas to nie czeka za 2 tygodnie.
Bardzo się cieszymy, że już niedługo będziemy mogli ograniczyć interakcje z ludźmi i skupić się na kontaktach wyłącznie z kolczastymi krzakami, wężami i jeżowcami.
Krajobraz praktycznie natychmiast po wyjściu z budynku lotniska staje się bardzo przyjemny!
Potem klasycznie - nabywamy butle w sklepie na skraju torowiska opuszczonych pociągów. Żarcie kupujemy na 3 dni, ale chyba coś źle obliczyliśmy, bo potem połowę zjedliśmy na kolację
Na nocleg zatrzymujemy się na jakimś nowym blokowisku, gdzie jedno mieszkanie na ostatnim piętrze jest na wynajem. Była to najtańsza opcja noclegowa w Podgoricy jaką znaleźliśmy w internecie.
Przed domem, mimo że taki nowy, siedzą dziadki z winkiem, gadają, dokarmiają koty i najwyraźniej trochę się nudzą. A tu przychodzą turyści ciągnąc całe tony bagażu. Toż to lepsze niż nowy serial w telewizorze! Od razu więc wino i koty idą w odstawkę, a kilka osób zrywa się, aby nam pomóc, głównie dobrymi radami. Jeden dziadek biegnie, aby pokazać w której skrzynce na listy jest ukryty tajny klucz, a potem odprowadza pod drzwi, pomaga nieść torby (zwłaszcza kabakowi, bo jej najłatwiej wyrwać). Jest bardzo zmartwiony jak my wejdziemy do mieszkania, skoro w skrzynce nie było klucza, już chce dzwonić do właściciela z pretensjami. My dostaliśmy smsa, że klucz jest pod dywanikiem. Mam wrażenie, że poprzednio był w skrzynce, no ale teraz już i miejsce pod dywanikiem jest spalone. Dziadek mówi, że zna tylko serbski język, ale o dziwo dość dobrze go rozumiemy. Opowiada ploty o połowie okolicy i straszy nas Cyganami, którzy obok sprzedają arbuzy, że okradają auta i żeby nic nie zostawiać w środku. Hmmm... mam nadzieję, że fotele można zostawić?
Nasz pokoik jest ok, no może oprócz czajnika, który nie ma pokrywki i jak się gotuje to rzyga wrzątkiem na wszystkie strony. No a podejść trzeba, bo sam się nie wyłącza.
Na ścianach wiszą dwa obrazy, sprawiające wrażenie, że przedstawiają miejscowe pejzaże. Jeden to chyba Zatoka Kotorska?
A to wyglada na Jezioro Szkoderskie? Jeśli tak - to musimy pamiętać, że lepiej nie zbierać tam muszelek
Widok z okna jest ładny - no o ile w ogóle ładny może być widok na miasto? No więc może napiszę lepiej, że jest szeroki i przestronny. Fajnie, że tak zaraz za wieżowcami są góry - jak w Wałbrzychu
Jak przyjechaliśmy to było cicho. Nocą auta zaczynają jeździć. Musimy więc zamknąć okna, więc jest dusznawo.
Jedno łóżko, takie co się składa w kanapę, okazuje się być połamane - pewnie skakały po nim takie bachory, jak te co spotkaliśmy w samolocie. I żeby kabak miał gdzie spać - to pół godziny podkładamy do środka poduszki, ręczniki i szlag wie co jeszcze. Dostęp jest utrudniony bo musieli walnąć fikuśny filarek. Tak to jest z tymi nowoczesnymi sprzętami, że działają póki są nowe. Stare, klasyczne łóżko jak się złamie noga - to można postawić na cegłach, a tu kombinuj i łam sobie ręce wkładając je w wewnętrzne labirynty dziwnych komór. No ale ostatecznie sukces!
Rano cudownie kwiczą jaskółki i prawie całe nasze pranie wyschło. Cudowności! U nas to się praktycznie nie zdarza, aby pranie wyschło przez noc! Co za wspaniały klimat!
Jedziemy w stronę Jeziora Szkoderskiego, gdyż jego okolice są naszym planem na kilka najbliższych dni. Mija nas pociąg towarowy. Nawet chwilę się "ścigamy" - raz on nas wyprzedza, raz my jego. Robię mu zdjęcia, a maszynista mi macha i bipa klaksonem.
Wjeżdżamy na groblę przecinającą jezioro. Przy drodze stoją różne pływające ustrojstwa.
Gdy tylko stajemy i wysiadamy z auta - od razu nas atakują wodni naganiacze, proponujący rejsy po jeziorze w kosmicznych cenach. Wszyscy zgodnie spływają, gdy pytamy o deseczki. No bo deseczek nie mają.
A nas głównie tu interesuje twierdza położona na grobli. Aby do niej dojść musimy przejść kawałek torowiskiem.
Liczymy, że przez jakiś czas pociągi nie będą jeździć - skoro jeden właśnie przejechał i zniknął za zakrętem, a tor jest jeden. No i co? Magia! Chwilę później jedzie pociąg! Inny! W drugą stronę. Trzeba zwiewać do rowu.
Jezioro mocno porasta zielonościami.
Twierdza Lesendro jest położona w widokowym miejscu i intensywnie pachnie wygrzanymi ziołami. Gdy ją budowali (XIX wiek) była tu wyspa - grobla powstała dopiero dużo później na potrzeby szosy.
Teren jest mocno zarośnięty. Tzn. na warunki polskie mocno - na czarnogórskie lekko No ale to pierwszy dzień, więc jeszcze nie przywykliśmy. Nogi, ręce i gęby zyskują więc pierwsze szramy od jeżyn gigantów i wszelakiego innego egzotycznego kolczasto-parzącego tałatajstwa, którego imion nie znam.
Szukamy wejścia - trzeba jakoś sforsować mur.
W kłębowisku ziół siedzą ukryte różne niespodzianki - od drutu kolczastego po panele słoneczne. Mamy podejrzenia, że te drugie zasilają wieczorne podświetlenie murów.
Bez problemu znajdujemy odpowiednią szczelinę, aby móc nacieszyć się ruinami również od wewnątrz.
Czarny owad o połyskliwych skrzydełkach bardzo ładnie nam pozuje.
A z murów możemy podziwiać tafle wody, obramowaną górskimi szczytami i śledzić jak łódki sobie mkną pośród zielonych kożuchów.
Jezioro jeszcze jakiś czas będzie nam towarzyszyć w wędrówkach.
cdn
I pomyśleć, że ktoś jedzie sobie na wakacje do jakiegoś hotelu w Czarnogórze, chce tam wypocząć i trafia na takie bydło w pokoju obok... Brrr...
Potem odbieramy auto z wypożyczalni. Nazywamy go "Kamyczek", no bo Skoda Kamiq.
Wielkość podobna jak rok temu, niestety chyba trochę nowszy, bo np. nie ma korb w oknach tylko guzik. Ale za to ma chyba wyższe zawieszenie. Boczki ma obdrachane jak należy, widać niejedną fajną drogą już jeździł. Pierwsza wada Kamyczka, która nam się rzuca w oczy - wygląda jak 3/4 samochodów w Czarnogórze. Prawie wszyscy miejscowi mają tu srebne auta podobnej wielkości i kształtu. Gdziekolwiek go zostawiamy np. pod sklepem czy na większym parkingu - potem za cholerę nie możemy go znaleźć. Zapisuję sobie na ręce jego rejestracje, no bo inaczej nie ma opcji! Acz z drugiej strony - może to właśnie wielka zaleta a nie wada? Nie będzie lazł w oczy stojąc gdzieś w krzaku!
A! Kamyczek coś do nas mówi. I raczej nie jest to po czarnogórsku
Jak potem sprawdziliśmy - Kamyczek gadał do nas po turecku. Coś o prywatności, danych, ustawieniach, usługach, zakładkach itp. Nic nie ustawialiśmy, więc ten "turecki wiersz" towarzyszył nam przez cały wyjazd
Zaraz obok na parkingu 3 Hindusów próbuje oddać samochód, ale chyba go za bardzo podrapali albo przehandlowali pół silnika - szlag wie? Jest dość duża kłótnia i machanie rękami. Mam nadzieję, że nas to nie czeka za 2 tygodnie.
Bardzo się cieszymy, że już niedługo będziemy mogli ograniczyć interakcje z ludźmi i skupić się na kontaktach wyłącznie z kolczastymi krzakami, wężami i jeżowcami.
Krajobraz praktycznie natychmiast po wyjściu z budynku lotniska staje się bardzo przyjemny!
Potem klasycznie - nabywamy butle w sklepie na skraju torowiska opuszczonych pociągów. Żarcie kupujemy na 3 dni, ale chyba coś źle obliczyliśmy, bo potem połowę zjedliśmy na kolację
Na nocleg zatrzymujemy się na jakimś nowym blokowisku, gdzie jedno mieszkanie na ostatnim piętrze jest na wynajem. Była to najtańsza opcja noclegowa w Podgoricy jaką znaleźliśmy w internecie.
Przed domem, mimo że taki nowy, siedzą dziadki z winkiem, gadają, dokarmiają koty i najwyraźniej trochę się nudzą. A tu przychodzą turyści ciągnąc całe tony bagażu. Toż to lepsze niż nowy serial w telewizorze! Od razu więc wino i koty idą w odstawkę, a kilka osób zrywa się, aby nam pomóc, głównie dobrymi radami. Jeden dziadek biegnie, aby pokazać w której skrzynce na listy jest ukryty tajny klucz, a potem odprowadza pod drzwi, pomaga nieść torby (zwłaszcza kabakowi, bo jej najłatwiej wyrwać). Jest bardzo zmartwiony jak my wejdziemy do mieszkania, skoro w skrzynce nie było klucza, już chce dzwonić do właściciela z pretensjami. My dostaliśmy smsa, że klucz jest pod dywanikiem. Mam wrażenie, że poprzednio był w skrzynce, no ale teraz już i miejsce pod dywanikiem jest spalone. Dziadek mówi, że zna tylko serbski język, ale o dziwo dość dobrze go rozumiemy. Opowiada ploty o połowie okolicy i straszy nas Cyganami, którzy obok sprzedają arbuzy, że okradają auta i żeby nic nie zostawiać w środku. Hmmm... mam nadzieję, że fotele można zostawić?
Nasz pokoik jest ok, no może oprócz czajnika, który nie ma pokrywki i jak się gotuje to rzyga wrzątkiem na wszystkie strony. No a podejść trzeba, bo sam się nie wyłącza.
Na ścianach wiszą dwa obrazy, sprawiające wrażenie, że przedstawiają miejscowe pejzaże. Jeden to chyba Zatoka Kotorska?
A to wyglada na Jezioro Szkoderskie? Jeśli tak - to musimy pamiętać, że lepiej nie zbierać tam muszelek
Widok z okna jest ładny - no o ile w ogóle ładny może być widok na miasto? No więc może napiszę lepiej, że jest szeroki i przestronny. Fajnie, że tak zaraz za wieżowcami są góry - jak w Wałbrzychu
Jak przyjechaliśmy to było cicho. Nocą auta zaczynają jeździć. Musimy więc zamknąć okna, więc jest dusznawo.
Jedno łóżko, takie co się składa w kanapę, okazuje się być połamane - pewnie skakały po nim takie bachory, jak te co spotkaliśmy w samolocie. I żeby kabak miał gdzie spać - to pół godziny podkładamy do środka poduszki, ręczniki i szlag wie co jeszcze. Dostęp jest utrudniony bo musieli walnąć fikuśny filarek. Tak to jest z tymi nowoczesnymi sprzętami, że działają póki są nowe. Stare, klasyczne łóżko jak się złamie noga - to można postawić na cegłach, a tu kombinuj i łam sobie ręce wkładając je w wewnętrzne labirynty dziwnych komór. No ale ostatecznie sukces!
Rano cudownie kwiczą jaskółki i prawie całe nasze pranie wyschło. Cudowności! U nas to się praktycznie nie zdarza, aby pranie wyschło przez noc! Co za wspaniały klimat!
Jedziemy w stronę Jeziora Szkoderskiego, gdyż jego okolice są naszym planem na kilka najbliższych dni. Mija nas pociąg towarowy. Nawet chwilę się "ścigamy" - raz on nas wyprzedza, raz my jego. Robię mu zdjęcia, a maszynista mi macha i bipa klaksonem.
Wjeżdżamy na groblę przecinającą jezioro. Przy drodze stoją różne pływające ustrojstwa.
Gdy tylko stajemy i wysiadamy z auta - od razu nas atakują wodni naganiacze, proponujący rejsy po jeziorze w kosmicznych cenach. Wszyscy zgodnie spływają, gdy pytamy o deseczki. No bo deseczek nie mają.
A nas głównie tu interesuje twierdza położona na grobli. Aby do niej dojść musimy przejść kawałek torowiskiem.
Liczymy, że przez jakiś czas pociągi nie będą jeździć - skoro jeden właśnie przejechał i zniknął za zakrętem, a tor jest jeden. No i co? Magia! Chwilę później jedzie pociąg! Inny! W drugą stronę. Trzeba zwiewać do rowu.
Jezioro mocno porasta zielonościami.
Twierdza Lesendro jest położona w widokowym miejscu i intensywnie pachnie wygrzanymi ziołami. Gdy ją budowali (XIX wiek) była tu wyspa - grobla powstała dopiero dużo później na potrzeby szosy.
Teren jest mocno zarośnięty. Tzn. na warunki polskie mocno - na czarnogórskie lekko
No ale to pierwszy dzień, więc jeszcze nie przywykliśmy. Nogi, ręce i gęby zyskują więc pierwsze szramy od jeżyn gigantów i wszelakiego innego egzotycznego kolczasto-parzącego tałatajstwa, którego imion nie znam.Szukamy wejścia - trzeba jakoś sforsować mur.
W kłębowisku ziół siedzą ukryte różne niespodzianki - od drutu kolczastego po panele słoneczne. Mamy podejrzenia, że te drugie zasilają wieczorne podświetlenie murów.
Bez problemu znajdujemy odpowiednią szczelinę, aby móc nacieszyć się ruinami również od wewnątrz.
Czarny owad o połyskliwych skrzydełkach bardzo ładnie nam pozuje.
A z murów możemy podziwiać tafle wody, obramowaną górskimi szczytami i śledzić jak łódki sobie mkną pośród zielonych kożuchów.
Jezioro jeszcze jakiś czas będzie nam towarzyszyć w wędrówkach.
cdn
