Jadąc drogą wzdłuż Jeziora Szkoderskiego mijamy fajne miejsce - Livari. Nie wiem jak powinno się je nazwać. Parking? Miejsce widokowe? Knajpa? Kemping? Ośrodek wypoczynkowy?




Wszystkiego jest tu po trochu. Na parkingu oczywiście można stanąć, ale za dużo aut się nie zmieści. Widok jest zacny, ale w porównaniu z wieloma poprzednimi przy tej drodze - nieco ograniczony krzakami. Knajpa otwarta, ale nie oferuje jedzenia. Są tylko napoje - acz piwo się właśnie skończyło. Za to w opór domowego wina!


Kemping jest tzn. jest polana i można postawić namiot. Kampery chyba nie wlezą, bo to za murkiem. Ośrodek wypoczynkowy? Domki są. Ale chyba tylko trzy. Oprócz nas nie ma nikogo. Wieczorem schodzą się jedynie miejscowi do baru i śpiewają, ale o 21 idą do domu. Właściciel też. Zostaje tylko osioł.

I dwa koty.


Brzmi jak ideał nie? A napewno ideał bubowy!

Zastanawiamy się jak schować Kamyczka, żeby ewentualnie przejeżdżająca nocą Szwajcarka go nie wyczaiła. Skądinąd mała szansa, bo jak wcześniej wspominałam - Kamyczek wyglada jak 3/4 aut kręcących się po tym kraju i dodatkowo ma lokalne blachy. Ale szlag wie czy ona nie zapamiętała rejestracji? To nie była normalna osoba...
Decydujemy się zamieszkać w domku. W namiocie się jeszcze naśpimy na tym wyjeździe. No i z tutejszej namiotowej polany nie ma takiego fajnego widoku!



O wschodzie słońca:

I o zachodzie na dużym zoomie.



Na miejscu nie ma chyba żadnego źródła i woda jest ciągnięta skądeś wężami. Przynajmniej widać w krzakach węże, w których coś gulczocze. Z jeziora ją pompują? Gospodarz uczula nas, że woda z ujęcia nie nadaje się do picia. Ciśnienie też jest niewielkie - strużka z prysznica czy kranu napełnia miednicę w pół godziny. Ale mimo tych drobnych niedogodności udaje się zrobić pranie



Wnętrza domku to łóżka, szafki i lustro.


Jak tylko spojrzałam na ścienny obrazek - to przed oczami stanęły mi chatki z podnóży Durmitoru, które widzieliśmy tam 11 lat temu.

Nie że podobne?


Taki skubaniec ciągle zasnuwa wejście do kibelka. Już mam przygotowany patyk, którym za każdym razem muszę mu zniszczyć pajęczynę. Zawsze mi trochę żal, że tyle się namęczył... Ale nie może się nauczyć, że to złe miejsce? Że trzeba budować przy domku obok, gdzie nikt nie mieszka?

Na stole za to lubią przesiadywać skoczki wszelakie.



A i na kolana nieraz wskakują


Szczęśliwie żaden nie wpadł do pulpy. Chyba...


Knajpa jest nieco powyżej naszego domku. Przypomina trochę budynek kuchenny ze studenckich baz namiotowych.



Obok stoi ciekawy domeczek nieznanego nam przeznaczenia.

Początkowo trochę się martwiliśmy, że nasz obiekt noclegowy jest położony blisko szosy, ale nie stanowiło to problemu. Nie jest to bardzo ruchliwa droga, a w nocy to juz zupełny spokój


Wieczorem idziemy na spacer w kierunku przeciwnym niż jezioro, wgłąb doliny, gdzie rozłożyła się wioska Livari.
Wąska droga ze starego asfaltu początkowo prowadzi przez gęste zagajniki, tworzące zielony tunel.

Po drodze mijamy murki i drewniane ogrodzenia. Po drugiej stronie nie widać zasiewów, pastwisk czy zabudowań. Może to więc pozostałości z dawnych czasów albo oznaczenie parcel, które wciąż mają właścicieli?



Pokluczywszy po zaroślach, droga wychodzi na szerokie polany. Widać stąd Rumiję, na którą się wybieramy. Stąd też można iść na ten szczyt, ale jest dwa razy dalej niż od strony morza, a i ścieżka może być bardziej zarośnięta. Chwilę się wahamy, ale jednak pozostaniemy przy pierwotnych planach, a stąd tylko ją popodziwiamy z daleka.





Dużo tu starych wypróchniałych drzew, które zamieszkują pająki i nietoperze.



Pojawiają się pierwsze zabudowania. Spora część domów wygląda na opuszczone, a przynajmniej na nie do końca używane. Według spisów sprzed 15 lat Livari liczyła 64 mieszkańców. Acz tendencja na przestrzeni lat była spadkowa, więc obecnie może być mniej.








Wędrujemy pomiędzy murkami, z których zwieszają się pnącza.



Mijamy też domy zamieszkane, o czym dobitnie świadczy obecność chudoby lub tego co ona po sobie zostawia.






Trafi się też czasem jakaś maszyna...

Albo kopiaste snopki.


Przyczepia się też do nas mały piesek, łasi się - głównie do kabaka. Potem skubaniec nie chce wrócić do domu tylko idzie za nami. Jak nic się zgubi! Toperz musi go przesadzić za płot ku uciesze gospodyni.


Kilka domów, zwłaszcza przy końcu wsi, jest bardzo solidnych, kamiennych, nieraz i piętrowych.




Niektóre z nich to już tylko wydmuszki, ale wciąż robią wrażenie, zwłaszcza jak da radę zajrzeć do środka i powęszyć wśród starych skrzyń.





Wieczór o dziwo jest chłodny, więc na powrocie bardzo się cieszymy, że zabraliśmy bluzy.
Rano wyskakujemy jeszcze z kabakiem obczaić boczne odgałęzienie drogi, które wchodziło między murki.







Wydeptana ścieżka nie prowadzi daleko, więc rekonesans nie jest długi i nie przynosi jakiś wiekopomnych odkryć. Dalej przejście jest tak zarośnięte, że ochota do dalszych eksploracji drastycznie spada. Poza tym planów na dzisiejszy dzień mamy sporo, więc nie ma co tu tracić czasu.
cdn
"ujrzałam kiedyś o świcie dwie drogi, wybrałam ta mniej uczęszczaną. Cała reszta jest wynikiem tego, że ją wybrałam"
na wiecznych wagarach od życia..