Góry Bez Granic

Słowacja pełna jest fantastycznych gór, ale ma też takie mniej ciekawe - np. Jaworniki. Postanowiełm je odwiedzić. Zaczynam w Oszczadnicy we mgle.



Szybko pojawia się słońce i cóż, pierwsze wrażenie takie sobie. Mało widoków, nic ciekawego.



Na szczęście robi się ładniej. Pojawiają się żółte trawy.





Fajna wiata turystyczna, z miejscem do spania, a obok zabudowana studnia. Do tego w miejscu z widokami na Małą Fatrę.



Widać cel - Marťácky vrch z wieżą widokową.



Widoki robią się bardziej otwarte. Idzie się przyjemnie i spokojnie.





Wyleguję się na wielkich łąkach.







Wieża bardzo ciekawa. Murowana, pewnie postoi dłużej niż drewniane.



Bardzo zmyślnie zaprojektowana, wchody wyglądają jakby miały podświetlenie, a to słońce tak się przebija.



Widoki pierwsza klasa.





Idę dalej do Zakopcza. Zieleń świeża jak na wiosnę.







Wszędzie pełno kapliczek i krzyży, inaczej niż w innych miejscach na Słowacji.



Wchodzę w obszar zabudowany.



Na tą górę mam zamiar wyjść bezszlakowo.



Prowadzi mnie najpierw droga krzyżowa.



A potem wędruję wśród złotych traw...









Znowu na szlaku - wraca zieleń.





Kolejną nietypową rzeczą jak na Słowację są wysoko położone przysiółki.



Pozostało już tylko zejście do auta, w cieniu, więc nieciekawe.
Pierwsze spotkanie z Jawornikami było bardzo pozytywne - ładnie tam jest

Wieża jakby znajoma...

Czyli kolejne pozytywne wrażenia z Jaworników

Widać już jesień, kolory się zmieniają, wszystko bardzo ładnie wygląda ...

Relacja Adriana z Jaworników była przekonywująca, relacja Pudelka była pudełkowa, a ta mnie nie przekonuje. Na jej podstawie chyba bym się tam nie wybrał.

No coś w tym jest. Ale mnie póki co to pasmo nie przekonuje.

Mój zeszłoroczny debiut w Jawornikach nie przekonał nikogo... poza mną
Myślałem, że prędzej tam wrócę, a minął ponad rok. Wróciłem i powtórzyłem trasę na Marťácky vrch, z tym że był tylko 1 punkt wspólny z debiutem, właśnie Marťácky vrch
Zaczynam w Neslušy skąpanej w porannych mgłach. Parkuje przy cmentarzu, ruszam bezszlakowo przez łączki - całkowite mleko, ale z tendencją do przejaśniania się. Potem kawałek lasem na Černíkovą i znowu łączki. Tutaj jestem już zadowolony



Dalej idę szlakiem żółtym, ale nie jest ciekawie, więc porzucam go, aby zarastającą przecinką wejść na Žiar. Coś mi mówi, że warto.



Są kolorki, więc warto było.



Są też widoczki, więc znowu jestem zadowolony



W zasadzie jestem zadowolony bardzo. Mgiełki zawsze mile widziane.



W oddali Mała Fatra.



Widać naprawdę dużo, np. Beskid Żywiecki z Wielką Raczą.



Sam szczyt Žiar zadziwił mnie tabliczką i książką wpisową. Otwieram, a tu raptem 3 strony zapisane, myślę sobie nówka. Patrzę na daty - pierwszy wpis z lutego tego roku, w sumie kilka wpisów. To się nazywa góra dla koneserów!



Schodzę na drugą stronę, do szlaku nie jest daleko. Zmieniam kolor na niebieski. Idę przyjemną drogą na Jakubovský Vrch.



Są trawki. Jest ciepło. Jest dobrze.



Zmianiam kolor na czerwony. Jest też coś jeszcze - sztuka znaczy się, chyba.



Osobiście uważam, że przyroda ładniejsza niż to dzieło człowieka.



Pojawiają się rozległe łąki.



Widoki w stronę Beskidu Śląsko-Morawskiego.



Trochę ścinam Vrchriekę bokiem, bo i tak będę przez nią zaraz wracał.



Dochodzę na Marťácky vrch z charakterystyczną, bardzo ładną wieżą widokową.



Widoki na północ.



Widoki na południe.



Można iść dalej. Trochę kolorków.





Za Vrchrieką oglądam grzbiet, którym wcześniej szedłem.



Ponownie porzucam na chwilę szlak, żeby zaliczyć jakiś nienazwany szczyt. Spora niespodzianka, bo na szczycie solidny krzyż.



A z pod niego widoki zacne. Dlaczego szlak to omija? Nadkłada się 5 minut drogi, nie więcej.



Wracam na szlak. Przejrzystość się poprawia.



W okolicy Kýčerki znowu fajne łączki...





...i coraz lepsze światło.





Pędzę na Tábor na zachód słońca. Udaje się



Jeszcze tylko sesja na wieży.









Wszystkie górki widoczne na tym zdjęciu dzisiaj obszedłem.



Na koniec powrót zielonym szlakiem do Neslušy.



Jak dla mnie Jawroniki są bardzo przyjemne. Góry niskie, ale oferujące dużo otwartych przestrzeni i widoków. Czy tym razem kogoś przekonałem?

sprocket73 pisze:Sam szczyt Žiar zadziwił mnie tabliczką i książką wpisową. Otwieram, a tu raptem 3 strony zapisane, myślę sobie nówka. Patrzę na daty - pierwszy wpis z lutego tego roku, w sumie kilka wpisów. To się nazywa góra dla koneserów!

Albo dla niepiśmiennych.

Zawsze można coś narysować!
Nie było tam żadnej ścieżki, myślę, że wpisali się wszyscy co byli na górze

Świetne tereny! Graty pomysłu

Ooo! No to jak ta relacja nie zachęci nikogo, to ja nie wiem...mnie zachwyciła

_laynn pisze:Ooo! No to jak ta relacja nie zachęci nikogo, to ja nie wiem...mnie zachwyciła

Mgiełki poranne, kolorki "przekręcone" filtrem polaryzacyjnym, jak się może nie podobać

Temat, w którym pisałem relacje się zakończył. To wrzucę coś tutaj...
Odwiedziłem Jaworniki. Zaparkowałem w Divince na obrzeżach Żyliny i skierowałem się w dziki las.



Moim planem było sprytne zdobycie pagórka Malý vrch (480 m) z wieżą widokową. Oczywiście direttissima, w chołdzie Tobiemu. Skały, krzaki... to dla mnie codzienność w górach.



Utknąłem. To co widać to widok wstecz. Sam zrobiłem tą ścieżkę w kłującej roślinności. Tobi byłby ze mnie dumny.



Oczywiście jakoś udało się zdobyć szczyt. Fajna wieża.



Widok na Jaworniki - na moją dzisiejszą trasę. Właśnie tymi szczytami mam zamiar przejść. Częściowo bezszlakowo.



Do wieży prowadzi wygodna ścieżka, a nawet droga. Natomiast grzbietem mało kto chodzi... ale ja oczywiście idę.



Potem robi się przyjemnie.



Tamtym grzbietem będę wracał.



Widoczek na Małą Fatrę.



Kolejne wieża, na pagórku Diel (702 m). Na drugim poziomie dwóch gości buduje, albo remontuje barierki. Nie mam zamiaru im przeszkadzać, ale jak mnie dojrzeli, to entuzjastycznie zaczęli zapraszać na górę, więc niegrzecznie byłoby odmówić.



Wyszedłem na najwyższy poziom wieży, widoczki spoko. Jeden z budowniczych wyszedł do mnie i wskazał książkę wpisów dając do zrozumienia, żebym się wpisał. Książka wypasiona, na pierwszych stronach zdjęcia z etapów budowy wieży, to chyba jakieś ich prywatne dzieło. Gościu zdziwiony zaczął wypytywać jak tu trafiłem. Nie do końca go rozumiałem, ale przeszedł na angielski. Był naprawdę zdziwiony, co tu robi jakiś Polak. Odpowiadam "tak po prostu, lubię chodzić gdzie mnie jeszcze nie było i jestem". Koleś się normalnie wzruszył. Zaczął mi opisywać panoramkę "Mała Fatra, Rozsutec, Krywań, Velka luka", a ja mu wszedłem w zdanie i kontynuuję pokazując palcem - "Klak, Sulowskie Skały, Maniny, Białe Karpaty". Koleś tylko kiwał głową. Miłe to było spotkanie na wieży.



Idę dalej, trawiastymi drogami. Przede mną szczyt Javorník (737 m).



Dalej robi się jeszcze bardziej dziko, ale pocieszam się, że zaraz wejdę na szlaki i nie będzie problemów z drogami.



Zaczynam chodzić szlakiem - widzicie jego oznaczenie na drzewie z prawej? Miejscami całkowity brak drogi czy choćby ścieżki.



Stará lúka (716 m)



Strasznie tu dziko, ale z drugiej strony ładnie.



Rozległe łąki.



Jest i fajna trawiasta droga.



Widok na Maniny, gdzie jeszcze w maju Tobi spisywał się świetnie, przekraczając granice psich możliwości.



Schodzę do auta drogą zwózkową.



Była to pierwsza wycieczka bez Tobiego, ale jakoś dałem radę.
Teraz już wszystkie będą bez niego. Jak żyć?

Bardzo niszowa trasa w niszowych górach, tego do tej pory nie znałem. Jakiego rzędu tam przewyższenia występują ?

Z grubsza licząc 1000 metrów na 25 km wycieczki.

Typowa sprocketowa ciekawa trasa, z nieodłącznym chaszczowaniem. Powinieneś założyć nowy wątek, np. "Ważne gdzie, nie ważne z kim".

sprocket73 pisze:Gościu zdziwiony zaczął wypytywać jak tu trafiłem. Nie do końca go rozumiałem, ale przeszedł na angielski. Był naprawdę zdziwiony, co tu robi jakiś Polak. Odpowiadam "tak po prostu, lubię chodzić gdzie mnie jeszcze nie było i jestem". Koleś się normalnie wzruszył. Zaczął mi opisywać panoramkę "Mała Fatra, Rozsutec, Krywań, Velka luka", a ja mu wszedłem w zdanie i kontynuuję pokazując palcem - "Klak, Sulowskie Skały, Maniny, Białe Karpaty". Koleś tylko kiwał głową. Miłe to było spotkanie na wieży.

Jeśli chodzi o rozmowy z lokalsami w Jawornikach, to ja mam podobne doświadczenia na wieży na Matrackim Wrchu, cytuję ze swojej relacji:

"Dziadki są miejscowe i są zaskoczone widokiem Polaka w takim miejscu."

chwilę poźniej:

"Na wieży spotykam tych dwóch słowackich dziadków, pytają mnie czy potrafię wskazać im z tego miejsca Wielkiego Rozsutca. Czuję, że mnie wypuszczają, więc od razu wskazuję palcem i rzucam jak z karabinu maszynowego obracając się w prawo: Kubińska Hola, Mały i Wielki Rozsutec, Chleb, Wielki i Mały Krywań, Velka Luka, Klak, Wielki Manin, Strażow, Łysa Góra, Wielki Połom. Widzę, że są pod wrażeniem znajomości terenu."

Być może my znamy słowackie góry lepiej niż sami Słowacy, niewykluczone to jest.