Trzy dni w Tatrach
: 2026-11-20, 19:14
Październikowy weekendowy półmasowy wyjazd w Tatry, będący pogodową rekompensatą za wrześniowe Jeseniki, gdzie warunki mogły być lepsze (ale mogły być też gorsze).
[narzekanie] Chmur było tym razem tyle, co kot napłakał [/narzekanie]
Jedziemy w siedem osób, w tym Renia, moja koleżanka z którą jeżdżę w góry, wraz ze swoim mężem oraz jeszcze trzy inne osoby. Nie wszyscy z grupy mają odpowiednie przygotowanie kondycyjno-górskie, poza tym wiek też swoje robi, wyjazd ma być towarzyski, bez napinki i o zgrozo, bez wczesnego wstawania. U mnie z kondycją już też słabiej, ale wczesne wstawanie w góry jest dla mnie nadal źródłem radości, niemniej podporządkuję się.
Bazę mamy w Jurgowie, tak wygląda:
Dzień pierwszy - piątek.
Wyjeżdżamy z Krakowa. Idziemy na Osterwę, więc Jurgów mamy po drodze. Zajeżdżamy do apartamentów, zostawiamy część rzeczy i komasujemy się do dwóch samochodów, by zaoszczędzić na benzynie i parkowaniu.
Startujemy z Szczyrbskiego Stawu. Ku mojemu zdumieniu grupa nie zamierza obejść stawu dookoła, tylko prostą drogą iść do Popradzkiego Stawu. W obliczu słońca i cudownych kolorków dla mnie to niewybaczalny błąd. Pomimo, że nie jestem kierownikiem wycieczki, przekonuję grupę, że obejście stawu jest obowiązkowe i kropka. Nawet specjalnie nie protestują.


Nasza cudowna siódemka (siódma osoba robi zdjęcie komórką).





Potem doskonale wszystkim znany czerwony szlak do Popradzkiego Stawu. Słońce, kolorki, kosodrzewina w dole, skaliste turnie w górze, tłum na szlaku - tatrzańska rzeczywistość. Ale i tak w porównaniu z widzianymi przeze mnie obrazkami z Giewontu czy Szpiglasowej Przełęczy z tego okresu to niemalże pustynia ludzka.




cudowne jesienne kolorki






przekwitnięta wierzbówka kiprzyca



W schronisku przy Popradzkim Stawie jemy, pijemy, na co kto ma ochotę i ruszamy na Przełęcz Pod Osterwą. Ja idę pod górę po „wspomaganiu" fasolową polewką, dobrze że nikt za mną nie idzie w bliskiej odległości.











Ścieżka jest w fatalnym stanie, strasznie wielkie kamienie, poza tym zalega trochę świeżo spadłego śniegu, który w słońcu się topi i robi się ślisko, a nie mamy raczków. W Sudetach jest jednak bardziej komfortowo na szlakach, czasem nawet jest asfalt!

Pomimo częstych przystanków fotograficznych melduję się na przełęczy jako trzeci z grupy, pierwsza jest oczywiście Renia-samochodzik. Chyba nie jest jeszcze ze mną tak źle.
Od razu idę na Osterwę, choć w zasadzie nie wolno, zakaz. Renia z jeszcze jedną osobą czeka na resztę grupy i po jakiejś chwili wszyscy już siedzimy na szczycie i szczytujemy:






Inne Tatry, wcale nie gorsze.

zaduma z batonem w dłoni
Wracamy do Popradzkiego Stawu tą samą drogą, Renia z przodu, ja jako drugi, reszta gdzieś w tyle. A myślałem, że to u mnie kiepsko z formą.
Czekamy na resztę grupy przy stawie.
Schodzimy na dół asfaltem do parkingu elektryczki „Popradzkie Pleso", pod koniec już w świetle latarek czołowych i wracamy do Jurgowa.
c.d.n.
[narzekanie] Chmur było tym razem tyle, co kot napłakał [/narzekanie]
Jedziemy w siedem osób, w tym Renia, moja koleżanka z którą jeżdżę w góry, wraz ze swoim mężem oraz jeszcze trzy inne osoby. Nie wszyscy z grupy mają odpowiednie przygotowanie kondycyjno-górskie, poza tym wiek też swoje robi, wyjazd ma być towarzyski, bez napinki i o zgrozo, bez wczesnego wstawania. U mnie z kondycją już też słabiej, ale wczesne wstawanie w góry jest dla mnie nadal źródłem radości, niemniej podporządkuję się.
Bazę mamy w Jurgowie, tak wygląda:
Dzień pierwszy - piątek.
Wyjeżdżamy z Krakowa. Idziemy na Osterwę, więc Jurgów mamy po drodze. Zajeżdżamy do apartamentów, zostawiamy część rzeczy i komasujemy się do dwóch samochodów, by zaoszczędzić na benzynie i parkowaniu.
Startujemy z Szczyrbskiego Stawu. Ku mojemu zdumieniu grupa nie zamierza obejść stawu dookoła, tylko prostą drogą iść do Popradzkiego Stawu. W obliczu słońca i cudownych kolorków dla mnie to niewybaczalny błąd. Pomimo, że nie jestem kierownikiem wycieczki, przekonuję grupę, że obejście stawu jest obowiązkowe i kropka. Nawet specjalnie nie protestują.
Nasza cudowna siódemka (siódma osoba robi zdjęcie komórką).
Potem doskonale wszystkim znany czerwony szlak do Popradzkiego Stawu. Słońce, kolorki, kosodrzewina w dole, skaliste turnie w górze, tłum na szlaku - tatrzańska rzeczywistość. Ale i tak w porównaniu z widzianymi przeze mnie obrazkami z Giewontu czy Szpiglasowej Przełęczy z tego okresu to niemalże pustynia ludzka.
cudowne jesienne kolorki
przekwitnięta wierzbówka kiprzyca
W schronisku przy Popradzkim Stawie jemy, pijemy, na co kto ma ochotę i ruszamy na Przełęcz Pod Osterwą. Ja idę pod górę po „wspomaganiu" fasolową polewką, dobrze że nikt za mną nie idzie w bliskiej odległości.
Ścieżka jest w fatalnym stanie, strasznie wielkie kamienie, poza tym zalega trochę świeżo spadłego śniegu, który w słońcu się topi i robi się ślisko, a nie mamy raczków. W Sudetach jest jednak bardziej komfortowo na szlakach, czasem nawet jest asfalt!
Pomimo częstych przystanków fotograficznych melduję się na przełęczy jako trzeci z grupy, pierwsza jest oczywiście Renia-samochodzik. Chyba nie jest jeszcze ze mną tak źle.
Od razu idę na Osterwę, choć w zasadzie nie wolno, zakaz. Renia z jeszcze jedną osobą czeka na resztę grupy i po jakiejś chwili wszyscy już siedzimy na szczycie i szczytujemy:
Inne Tatry, wcale nie gorsze.
zaduma z batonem w dłoni
Wracamy do Popradzkiego Stawu tą samą drogą, Renia z przodu, ja jako drugi, reszta gdzieś w tyle. A myślałem, że to u mnie kiepsko z formą.
Czekamy na resztę grupy przy stawie.
Schodzimy na dół asfaltem do parkingu elektryczki „Popradzkie Pleso", pod koniec już w świetle latarek czołowych i wracamy do Jurgowa.
c.d.n.