Forum FAQ Szukaj Użytkownicy Rejestracja Statystyki Profil Zaloguj Albumy Kontakt

Poprzedni temat «» Następny temat

Wszędzie piach, wszędzie piach, komar, sosna, kamień i kręta rzeczka... czyli Świętokrzyskie

Autor Wiadomość
vidraru 


Wiek: 39
Dołączyła: 27 Sty 2017
Posty: 1834
Skąd: Kęty
Wysłany: 2019-07-02, 22:08   Wszędzie piach, wszędzie piach, komar, sosna, kamień i kręta rzeczka... czyli Świętokrzyskie

Piątek, 28 czerwca
Tak to już jest, że w miarę zbliżającego się weekendu, dupa już tylko myśli o tym, gdzie ponieść się dalej, byle nie ostać doma. Czwartek: Darkheush rzuca temat – wybieraj – Pradziad czy Łysica. Podoba mi się takie rzeczowe postawienie sprawy. Jako że Łysogóry miały już mieć swą premierę w naszym życiorysie w majówkę (ostatecznie wybraliśmy Sudety), wybór jest łatwy. Popołudnie piątkowe wygląda następująco: plecaki i sprzęty wcześniej spakowane, Pan Domu wraca z pracy, wypijamy kawę i wtłaczamy się z całym bajzlem do samochodu.
Upał daje się we znaki. Nasza trasa w przybliżeniu – Bielsko - Tychy – Siewierz – Zawiercie – Szczekociny – Jędrzejów – Chęciny. Idzie całkiem sprawnie, wyłączając jeden korek na zjeździe… gdzie? No właśnie gdzie? Przy przejściu granicznym na Sosnowiec :P Miejscem docelowym naszej podróży i jednocześnie biwakowym jest dzikie pole namiotowe w miejscowości Choiny nad Białą Nidą, niedaleko Chęcin (kilka domów). Za zabudowaniami wsi, pośrodku niczego, czyli las i wszędzie piach, stoi wiatka, miejsce na ognisko i nawet kilkanaście namiotów, które można rozbić w cieniu sosen.



Obadawszy teren, postanawiamy wyskoczyć jeszcze na zamek królewski w Chęcinach z przełomu XIII i XIV wieku, choć ledwo zamknięty dla zwiedzających (już lekko po 19-tej), wychodzimy na wzgórze zamkowe, by nacieszyć oko sielskością krajobrazu kielecczyzny – w ciepłym świetle przedwieczornym pastelowe barwy malują złote pola zbóż, zieleń łąk i lasów, pagóry i wzniesienia, głęboko wcięte doliny z wijącymi się rzeczkami, przycupnięte w tych dolinach wsie… Niby góry a nie góry…









Wracamy na nasze pole namiotowe. Po kilku minutach okazuje się, że będziemy musieli stawić czoło niemałemu utrapieniu, z miejsca bowiem rzuca się na nas chmara wygłodniałych komarów i po kilkunastu minutach jesteśmy zeżarci, jakby co najmniej przyatakowały nas jakieś zombie. Nie pomaga nawet dym z ogniska. Nie wspomnę już o heroicznych próbach oddania się najprostszej czynności fizjologicznej w pobliskich krzakach. Oczywiście nic przeciwko komarom nie mamy, toteż pozostaje cierpieć i czekać, aż się skurwysyny nadoją naszej krwawicy i pójdą w pizdu spać.





Obok „pola namiotowego” stoi wyraźnie nieużytkowana od lat działka, na której zalegają stosy drewna i stoi sławojka (przydała się), korzystamy zatem z porzuconych stosów gałęzi i spróchniałych desek, by podtrzymać ogień pod kolacją, mianowicie kurczakiem w papryce smażonym na kratce grillowej. Nad doliną Białej Nidy i sosnowym lasem z wolna zachodzi słońce.





Dochodzi godzina 22-ga i zmierzch okrywa nasze biwakowisko oświetlone płomieniem ogniska, gdy na pole niespodziewanie zajeżdża van. No to mamy towarzystwo, myślimy nieco sceptycznie, szybko jednak się okazuje, że przybysze są nadzwyczaj sympatycznymi i swojskimi ludźmi, toteż szybko znajdujemy wspólny język i spędzamy wspólnie resztę wieczoru. Justyna z Nowego Sącza i Karol z Krakowa – świetni ludzie, z którymi kontakt został nawiązany natychmiast, jakbyśmy się już wcześniej znali. Ogólnie integrację zapoczątkowało wspólne wykopywanie vana z piachu. Wieczór obfituje w opowieści, prezentację prysznica kempingowego „home made”, w efekcie siedzimy chyba do 1 w nocy i na kolejny biwak umawiamy się już wspólnie, znów tutaj, razem, w Choinach, dnia następnego.
fot. Karol S.

fot.Karol S.



Sobota, 29 czerwca

Wstajemy sporo przed 7 rano. Sąsiedzi śpią snem sprawiedliwych. Wokół cisza, jedynie po polu kicają ciekawskie szpaki, zaglądając nawet do lekko uchylonego namiotu. Komary się wyniosły, można zatem zjeść śniadanie bez dodatku fruwającego białka między zębami.
Fot. Karol S.


Poranek jest przepiękny i zapowiada się kolejny upalny dzień. Poranna toaleta, polegająca głównie na wydłubywaniu żałoby poogniskowej spod paznokci i oblewaniu zimną wodą, po czym punkt ósma wyruszamy z pola na trasę.
Plan na dziś to:
1) Łysica
2) Ruiny zamku w Bodzentynie
3) Skansen Wsi Kieleckiej w Tokarni
Do pierwszego celu, czyli do Świętej Katarzyny, mamy prawie 50 km, trzeba przejechać przez Kielce – osobiście źle się tamtędy przejeżdża a miasto średnio ciekawe na pierwszy rzut oka. Poza Kielcami tereny jak z bajki – lato w pełni, tu na Wysoczyźnie Kieleckiej tętniące żywymi kolorami, to nic, że prawie tu płasko, ma ta kraina swój swoisty urok. Chwilkę po 9-tej jesteśmy w Św. Katarzynie, niespieszno nam, tym bardziej, że w górę walą jakieś wycieczki, więc zaglądamy do pobliskiego pensjonatu na chwilowy chillout. Gałgan też się cieszy…



Wychodzimy na szlak. Bardzo wymagający. Cała godzina marszu w górę na przewyższeniu 260m. Szaleństwo. Punkt początkowy zwie się Puszcza Jodłowa i kasuje 7 zeta od łba na wejściu do parku. Dla mnie osobiście to żenada za taką cenę ale cóż zrobić… Po drodze mijamy kilka”atrakcji”…
Pomnik Stefana Żeromskiego


Kapliczka św. Franciszka, obok źródełko












Schody, kamole, im wyżej w górę, tym więcej odkrytych gołoborzy. Szlak bardzo ładny i w ogóle nie męczący, przyjemnym lasem, niezbyt wiele ludzi do tego, po niecałej godzinie stajemy na szczycie Łysicy 612m npm, najwyższym ze szczytów Gór Świętokrzyskich i jest to nasz nr 10 do KGP.









Chcemy jeszcze chwilę pobyć w Łysogórach, więc schodzimy dalej czerwonym szlakiem na drugą stronę Łysicy, ku wsi Kakonin, mijając kulminację o wdzięcznej nazwie Agata. Ścieżka jest wygodna, lekko kamienista, opada niezbyt stromo w dół, las daje cień i kilka darów w postaci grzybów. No to jutro będzie jajecznica na śniadanie!
1,5 godziny później jesteśmy w Kakoninie, na rozgrzanym asfalcie, w ukropie południa.

Kapliczka św Mikołaja na zejściu do Kakonina.


Po zjedzeniu wczorajszego kurczaka z ogniska...




Kakonin - zabytkowa zagroda




Chcemy wracać wzdłuż lasu, jakoś na pałę do samochodu w Św. Katarzynie, ale jak zwykle spontan okazuje się owocny i machnąwszy na stopa pierwszemu kierowcy, otrzymujemy podwózkę na parking pod naszego Transformersa. Więcej szczęścia jak rozumu, albo raczej ludzkiej życzliwości po raz kolejny.



Zaoszczędzamy zatem ponad godzinę czasu i sporo sił w tym narastającym upale. Uderzamy zatem na ruiny zamku biskupów krakowskich zbudowanym w II połowie XIV wieku w Bodzentynie odległym o kilka kilometrów.









Godzina jeszcze młoda, upał doskwiera, zatem postanawiamy zawrócić i odwiedzić rzeczone wcześniej Muzeum Wsi Kieleckiej położony niedaleko miejscowości, w której mamy biwak – w Tokarni, po czym udać się na odpoczynek w cieniu wiatki.
Ostatnio zmieniony przez vidraru 2019-07-04, 00:47, w całości zmieniany 3 razy  
 
 
laynn 


Dołączył: 01 Sie 2013
Posty: 7404
Skąd: Zagłębie Dąbrowskie
Wysłany: 2019-07-02, 22:50   

No cóż najstarsze góry w końcu odwiedzone.
_________________
https://www.flickr.com/photos/138543993@N07/albums
https://mniejszeiwiekszegory.blogspot.com/
Profil Facebook
 
 
vidraru 


Wiek: 39
Dołączyła: 27 Sty 2017
Posty: 1834
Skąd: Kęty
Wysłany: 2019-07-03, 19:40   

Ciąg dalszy...
Skansen w Tokarni jest jednym z największych w Polsce, prezentuje zabytkowe budynki w warunkach zbliżonych do naturalnych, wyróżniając kilka nadrzędnych sektorów jak: małomiasteczkowy, wyżynny, lessowy czy dworsko-folwarczny. Skansen jest piękny, dużo tu zieleni i miejsc odpoczynku, mieszkańcy Parku Etnograficznego natomiast gęgają, gdaczą, gulgają, pieją, rżą i meczą na przechodniów. Można naprawdę poczuć klimat XVIII-XIX- wiecznej wsi kieleckiej.
Kilka zdjęć ze skansenu:

























Na pożegnanie odrobina hedonizmu, mianowicie porcyja lodów i zawijamy na pole namiotowe. Poniżej najnowszy biodermo-kosmetyk: maseczka z popiołu



Sąsiedzi już wrócili, zadowoleni ze spływu kajakowego, jaki dziś zaliczyli, dodatkowo są jeszcze Magda – kuzynka Karola z mężem Eddiem i córą Maliną. Leniwe popołudnie zamienia się w wieczór zaklinania komarów wszelką możliwą chemią kolejnymi niespodziewanymi wizytami. Pojawia się samotny rowerzysta Hubert i małżeństwo z Kielc i suma summarum robi się całkiem sympatyczna i spontaniczna impreza. W takim miłym i otwartym gronie, które jest mieszanką nieprawdopodobną: Kielce, Kraków, Nowy Sącz, Kanada, Warszawa/Brodnica, Andrychów i Kęty naprawdę można spędzać długie godziny. A wszystkich nas łączy jedno: Biała Nida w Choinach… Znów zastaje nas głęboka noc…

Niedziela, 30 czerwca

Cóż począć, nadszedł zwolna wyjazdu czas… Nie chce się opuszczać tego uroczego zakątka. Śniadanie jest wypasione – wczorajsze grzybki i jajecznica. Plan na dziś – oddalony o 90 km zamek Krzyżtopór w Ujeździe i powrót w masakrycznym ukropie do Bielska.
GPS prowadzi nas uroczymi zadupiami, gdzie właściwie nie ma ruchu i sprawnie docieramy na miejsce. Widoczny z daleka zamek robi piorunujące wrażenie.





Zbudowany w latach 1627–1644 przez wojewodę Krzysztofa Ossolińskiego nigdy nie został w pełni ukończony. Krzyż był symbolem wiary i polityki wojewody, topór herbem Ossolińskich. Oba te symbole są umieszczone na bramie wjazdowej do pałacu. Budowla symbolizuje kalendarz: 4 baszty – kwartały, 12 sal-miesiące, 52 pokoje – tygodnie, 365 okien – dni w roku. Do czasu wzniesienia Wersalu Krzyżtopór był największą rezydencją magnacką w Europie. Ogrom budowli jest nieprawdopodobny.











Nadszedł czas powrotu. 4 godziny w rozgrzanej puszce. Pociechą w trakcie drogi powrotnej są te sielskie krajobrazy polskiej wsi i chwile wytchnienia w cieniu lasów. Jeśli kiedykolwiek zawahacie się podczas podejmowania decyzji o wyjeździe na kielecczyznę, natychmiast odrzućcie wątpliwości. Jest tam pięknie, spokojnie, przyjaźnie, co prawda nie ma gór pod niebo, ale jest krajobraz pełen harmonii i z pewnością wiele ciekawych miejsc do odkrycia. My jeszcze nie powiedzieliśmy dość. Nie samymi okrutnymi górami przecież człowiek żyje, nieprawdaż?
 
 
sokół 


Wiek: 38
Dołączył: 06 Lip 2013
Posty: 7935
Skąd: Bytom
Wysłany: 2019-07-03, 20:03   

Bardzo pozytywny wyjazd. Taki bez ciśnienia i z dużą radością u Was co widac... takie to troszke gory na niby... bylem tam dwa razy (pod kowalowka) i miałem wrażenie że psy tam dupami szczekają. Sklep przyjeżdżał dwa razy w tygodniu a czas stał jakby w miejscu. Te zamki to sa dużo lepsze jak na jurze.
Profil Facebook
 
 
vidraru 


Wiek: 39
Dołączyła: 27 Sty 2017
Posty: 1834
Skąd: Kęty
Wysłany: 2019-07-03, 20:38   

sokół napisał/a:
psy tam dupami szczekają

Takie zadupia są najbardziej urokliwe :)
 
 
sokół 


Wiek: 38
Dołączył: 06 Lip 2013
Posty: 7935
Skąd: Bytom
Wysłany: 2019-07-03, 20:42   

Właśnie siedzę w takim zadupiu. Za płotem krowa z pierdolnym dzwonem napierdala od szóstej rano. Najpierw myślałem że to high hopes w radio ktoś puścił.
Ale grzebioka obwoznego to nigdy wcześniej nie widziałem. A wczoraj przyjechał. Wszystkie baby ze wsi były. Masakra. Podejrzewam że i w tym świętokrzyskim takie obyczaje...
Ostatnio zmieniony przez sokół 2019-07-03, 20:42, w całości zmieniany 1 raz  
Profil Facebook
 
 
darkheush 


Wiek: 46
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 2166
Wysłany: 2019-07-03, 21:16   

sokół napisał/a:
Właśnie siedzę w takim zadupiu.

Czyżby tubylcy jeździli na rejestracjach SO? :dev
 
 
vidraru 


Wiek: 39
Dołączyła: 27 Sty 2017
Posty: 1834
Skąd: Kęty
Wysłany: 2019-07-04, 00:42   

sokół napisał/a:
Właśnie siedzę w takim zadupiu.

A gdzie?
sokół napisał/a:
Za płotem krowa z pierdolnym dzwonem

Nic nie pobije mi koguta o 5:05 rano w Rajeckich Tepicach na majówce, trzy dni jak w zegarku, szło ze skóry wyskoczyć :P
sokół napisał/a:
grzebioka obwoznego to nigdy wcześniej nie widziałem

A to coś nowego, sklepy obwoźne znam, korzystałam nawet pod Mladą Horą zastępując Bacę Michalika R.I.P. dawno temu. Integrację przy "sklepie" również wspominam miła. Później codziennie miałam wizyty na Chyzu z zapytaniem czy mi czego nie trzeba (serio, troska, nie jakieś chlanie czy niecne zamiary). W Niskim kilka razy mijaliśmy sklep na kółkach.
 
 
sokół 


Wiek: 38
Dołączył: 06 Lip 2013
Posty: 7935
Skąd: Bytom
Wysłany: 2019-07-04, 07:13   

darkheush napisał/a:
Czyżby tubylcy jeździli na rejestracjach SO?


Nie, wczasy krajowe. :lol

vidraru napisał/a:
A gdzie?


Na Spiszu.
Profil Facebook
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Copyright © 2013 by Góry bez granic | All rights reserved | Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group