Nuki przeraża wszystkich!

[Dobromił]

Na tym zdjęciu Jaworzno wygląda jak kukurydziana potęga.

"Dzieci kukurydzy XVI"

P.s. Zwierz zagryzie Was w nocy.

[Pudelek]

Ukochana zadowolona, bo Nuki wykonuje jej polecenia

kazała mu patrzyć w tył?

[sprocket73]

Zwierz zagryzie Was w nocy.

Nie. Gryzie w dzień, w nocy śpi.

kazała mu patrzyć w tył?

Nie. Chodziło o wyskoczenie na belę.
A poza tym patrzy w bok.

[Sebastian]

"Dzieci kukurydzy XVI"

"Buszujący w zbożu.

Jest postęp. Bardzo ładnie

[sprocket73]

Udało się wyrwać w góry
Beskid Mały, parkujemy przy cmentarzu w Bolęcinie, idziemy na Jawornicę (z prawej), Potrójną, powrót przez Czerny Groń (z lewej). Najpierw odcinek łąkowy.



Potem przyjemna Jawornica.



Krzyż coraz mniejszy się robi wśród coraz wyższych drzew dookoła.



Nukasty zadwolony.



Docieramy na Potrójną.



Kręcimy się po przysiółku. Ładnie tu, ale interes jakby się nie rozwijał. Niedawno była budka z lodami, widać, że w tym roku się nie otworzyła. Zrobili drugą konkurencyjną chatkę, teraz zamknięta i widać, że nieczynna. To nawet dobrze, nie wszędzie musi być komercja.



Siedzimy na szczycie. Nuki uczy się pozować.



Widok na Babią.



Wracamy przez Czarny Groń. Są zwierzaki, krowy zwykłe i niezwykłe. Z wyprzedzeniem biorę Nukiego na smycz. Rzuca się, ale jakby mniej.



Pozowanie i wskakiwanie już opanował.



Na koniec znowu ładny odcinek łąkowy.





Kolejne pozowanko.



Kolejne ładne tereny.



Wracamy do auta.



Wycieczka bez większych wpadek ze strony Nukiego

[Sebastian]

Ładnie na tej Potrójnej, już tak lekko jesiennie. Wreszcie czynniki turystyczne przeważają na wychowawczymi. Pogratulować.

[sprocket73]

Ostatni dzień urlopu Ukochana chciała spędzić nad wodą. Ostatnio jak byliśmy nad zbiornikiem Dziećkowice, wypatrzyliśmy na przeciwległym brzegu coś jakby wieżę widokową. Postanowiliśmy to zbadać. Jedziemy do Chełmka i wychodzimy na wzgórze Skała.



A na nim takie cudo. Wielka, wypasiona, nowoczesna wieża widokowa imienia Rotmistrza Witolda Pileckiego.



Oprócz wieży miejsce pamięci z Witoldem na koniu w stroju mumii egipskiej.



Pierwsze pytanie, po co to komu? Z drugiej strony, dlaczego nie. Unia zapłaciła, ktoś zarobił, ludzie maja atrakcję. Widoki w stronę Jaworzna.





Nuki dobrze poradził sobie na metalowych kratownicach.



Idziemy trochę połazić. Przechodzimy Przemszę.



Potem wałami w stronę kolejnego pagórka.



Smutna Góra.



A na niej smutne miejsce.



Dzień jest bardzo upalny, więc zmierzamy w stronę wody.



Znajdujemy odludny kawałek brzegu i spędzamy tu kilka godzin na miłym lenistwie.



Nuki jest trzeci raz nad wodą. Na Gródku nie podobało mu się kamieniste dno, kilka dni temu nie podobały mu się duże fale. Dzisiaj nie ma już wyjścia, będzie musiał popływać. Jednak okazało się, że to nie jest pies wodny. Stanowczo odmawiał zamoczenia się powyżej brzucha.



Skończyło się na tym, że musiałem go zaciągnąć na głębszą wodę, ale jedyne co udało się osiągnąć to sprawdzenie, że potrafi pływać, całkiem szybko. Jednak nie zamierza tego robić dobrowolnie. Wymoczony 2x ostentacyjnie opalał się na znak protestu.



Superową ma sierść.



Na koniec powrót do auta. Zauważyliście jakie wszystko wysuszone?



Następnego dnia mijało 2 tygodnie od adopcji. To był ostatni dzień, kiedy można było Nukiego zwrócić do schroniska. Czy został oddany? Czy też przywiązany do drzewa w lesie. A może został jednak z nami? Tego dowiecie się z następnego odcinka.

[Pudelek]

Wiadomo, że drzewo...

Unia zapłaciła

żeby tylko Unia

[sprocket73]

No dobra... społeczeństwo płaci

[_laynn]

Nie trzymaj nas w niepewności! Ta relacja przekracza poziom straszności mej tatrzańskiej!

[Sebastian]

Cmentarz, woda, kominy, całkiem ładne widoki z tej wieży.

[sprocket73]

Tak, wygląda jakby zrobili wieżę na cmentarzu
A widoki dookoła, płaskie... ale wieża cudowna

[sprocket73]

W naszej rodzinie panuje demokracja, więc o dalszym losie Nukiego zadecydowało głosowanie. Wynik głosowania 66,7% głosów za pozostaniem 33,3% za oddaniem do schroniska. W związku z tym, że Ukochana przegrała demokratyczne wybory postanowiła uknuć plan pozbycia się Nukiego poprzez śmierć podczas szkolenia wspinaczkowego.
Jura, okolice Jerzmanowic. Zaczynamy od małych skałek, które są poukrywane w polach. Sielanka.



A może nie do końca sielanka.









Wiele wysiłku, efekt mało spektakularny. Zarośnięte, zachaszczowane skałki. Nuki walczy dzielnie, ale widać ogromny brak doświadczenia i wyczucia. Ciągle ma nieudane akcje. Próbuje gdzieś wskoczyć, spada jak puchata kulka, a potem ponawia próbę.



Zobaczymy jak mu pójdzie w okolicach Grodziska.



Jedno mu trzeba przyznać. Podchodzi do tematu bez kompleksów i próbuje wszystkiego.



Ważny moment. Pierwsze miejsce, gdzie zawahał się czy da radę. Jesteśmy już na pewnej wysokości i na szczęście jakiś lęk wysokości u niego wustępuje. Słucha poleceń.



Szczytujemy na fajnej skałce. Ja przechodzę na skałkę obok, a Nuki nie potrafi. Kolejny ważny moment, nasza pierwsza współpraca, pomagam mu zejść na wprost tam gdzie teraz stoi. Musi mi zaufać, że nie pozwolę mu spaść. Po kilku próbach udaje się pokonać przeszkodę. Ukochana nie protestuje, los pieska jej nie obchodzi.



Idziemy trudnym grzebykiem skalnym.



Dochodzimy na koniec.



Fajne miejsce. Pozostała jeszcze główna najwyższa skała - ta na wprost z obeliskiem.



Powrót. Trudne miejsce którego obawiałem się najbardziej. Przed nami stroma skała, gdzie wcześniej były problemy z zejściem. Kiedy zastanawiałem się jak wyjść, Nuki przyszarżował i wyskoczył o własnych siłach. Prawie miałem zawał, bo jakby odpadł, to byłoby po psie.



Idziemy na główną skałę Grodziska. Wyjście tutaj jest proste, ścieżką od tyłu.



Ukochana zostaje na szczycie, a my ruszamy eksplorować. Tu wysokość jest już bardzo duża, a my sobie schodzimy w dół grzebykiem.



Pojawiają się miejsca trudne technicznie. Nuki musi nauczyć się kombinować.



Oswaja się w wysokością i ze skałami.



Na koniec idziemy na jeszcze jedną skałę - Gołębnik. Nie udaje się zdobyć głównego szczytu, ale trochę powalczyliśmy.



Pora wracać do auta. Coraz więcej tu zabudowań, coraz więcej terenów prywatnych.



Ogólnie Nuki sporo się nauczył. Ma sporo chęci do wspinania, pora na nabywanie doświadczenia, naukę oceny trudności, bo na razie jest w nim za dużo fantazji. Kilka razy spadł z małej wysokości. Mam nadzieję, że wyciągnął wnioski.

Na tej wycieczce postanowiłem nauczyć go jeszcze jednej rzeczy. Prawidłowo gospodarować wodą. Miałem dla niego butelkę, ale uznałem, że ma sobie poradzić bez dodatkowego pojenia. Poranek był chłodny, ale potem w skałach słońce mocno grzało, było tez sporo wysiłku i emocji. Ogólnie eksperyment się udał, więc na następne wycieczki nie będzie już potrzeby zabierania wody dla psa

[Pudelek]

A myślałem, że to Nuki głosował za powrotem do schroniska

[sprocket73]

Może i w schronisku więcej dają jedzenia i woda cały czas dostępna, ale oferta turystyczna jest uboższa.