Forum FAQ Szukaj Użytkownicy Rejestracja Statystyki Profil Zaloguj Albumy Kontakt

Poprzedni temat «» Następny temat

Bieszczady są upalne. I zielone. I autostopowe.

Autor Wiadomość
Pudelek


Dołączył: 08 Lip 2013
Posty: 5084
Skąd: Oberschlesien
Wysłany: 2019-08-08, 23:08   

W połowie, przed długim weekendem. Wtedy jeszcze nic nie wisiało.
 
 
Wiolcia 


Dołączyła: 13 Lip 2013
Posty: 1563
Wysłany: 2019-08-11, 13:34   

Aż dziw, że autostop tak dobrze działa w dzisiejszych czasach i że ludzie wykazują jeszcze troskę o los turysty...
W Woli Michowej zachował się też stary cmentarz grekokatolicki, przy bocznej drodze w stronę Zubeńska. A tego pomnika milicjantów to szukałam, bo według mapy przy głównej drodze miał stać i nic! I dopiero potem przyszła refleksja, że pewnie usunięto, bo nieprawomyślni byli...
A zielone Bieszczady to jedna z najfajniejszych ich odmian. I właśnie czerwiec to kulminacja tej zieloności, więc dobrze, że upały nie zrobiły Ci niemiłego psikusa :) .
 
 
Pudelek


Dołączył: 08 Lip 2013
Posty: 5084
Skąd: Oberschlesien
Wysłany: 2019-08-11, 21:39   

Wiolcia napisał/a:
Aż dziw, że autostop tak dobrze działa w dzisiejszych czasach i że ludzie wykazują jeszcze troskę o los turysty...

byłem mile zdziwiony i kolejnego dnia jeszcze sobie pojeździłem ;)

Cytat:
A zielone Bieszczady to jedna z najfajniejszych ich odmian.

potwierdzam :)
 
 
Piotrek 


Wiek: 44
Dołączył: 06 Lip 2013
Posty: 6767
Skąd: Żywiec-Sienna
Wysłany: 2019-08-11, 22:03   

Ciekawy kontrast - z jednej strony wielkie zdziwienia na widok turysty z dużym plecakiem (jako anachronizm z dawnych lat), a z drugiej łatwość złapania stopa, co akurat kojarzy się właśnie z dawniejszymi czasami.
 
 
Pudelek


Dołączył: 08 Lip 2013
Posty: 5084
Skąd: Oberschlesien
Wysłany: 2019-08-11, 22:19   

Stopem jeżdzą jednak także nie-turyści, więc część osób jest przyzwyczajona. Albo chcieli poobcować z dziwolągiem :D
 
 
sprocket73


Dołączył: 14 Lip 2013
Posty: 2085
Wysłany: 2019-08-11, 23:01   

W końcu góry! Bieszczady są piękne.
Ciemne chmury burzowe są zajebiste.

Wychodek przy Chatce Puchatka wspominam jako ekstremalny. Nie dałem rady podejść na bliżej niż 10 metrów. Może to była kwestia kierunku wiatru ;)
_________________
SPROCKET
https://picasaweb.google.com/107852838183145186231
 
 
Pudelek


Dołączył: 08 Lip 2013
Posty: 5084
Skąd: Oberschlesien
Wysłany: 2019-08-18, 23:14   

Lutowiska to dawne miasteczko nad potokiem Smolnik. Kiedyś większość mieszkańców stanowili Żydzi, obecnie można w nich obejrzeć kilka mniej lub bardziej ciekawych zabytków.


Ale zaraz, zaraz, co ja w ogóle robię w Lutowiskach? Przecież one nawet nie leżą w Bieszczadach tylko w Górach Sanocko-Turczańskich (granicą jest wspomniany Smolnik). A plan miałem zupełnie inny, bo chciałem w końcu przejść Bukowe Berdo. To właściwie był początkowo główny cel wyjazdu, który z przyczyn logistycznych zostawiłem sobie na koniec. Niestety, wczoraj załamała się pogoda, w nocy sporo lało i rano też nie wyglądało to optymistycznie. Dodatkowo jedna parka urządziła wszystkim w pokoju pobudkę trzaskając, szeleszcząc, nawołując i zadając sobie głośno pytania w stylu:
- Masz ochotę na ciepły kisiel?
Wieczorem pytałem się dokąd chcą iść. Do Ustrzyk. Ale Dolnych.
- To dość daleko - zauważyłem.
- W osiem godzin damy radę.
Wydawało mi się, że w więcej, ale nie jestem aż takim specjalistą, więc nie komentowałem. Po powrocie do domu z ciekawości zajrzałem na internetowe mapy: szlakami to prawie 60 kilometrów, a szacowny czas przejścia... 18 godzin. Noo, jeśli skrócą o dychę, to chyba mistrzowie świata!

Po śniadaniu akurat nie padało, więc stwierdziłem, że zaryzykuję połoninę, ale ledwo wyszedłem na dwór to gdzieś blisko rąbnął piorun i znowu się rozlało.


Trudno, trzeba wprowadzać przygotowany zawczasu plan awaryjny: zamiast gór będzie zwiedzanie w dolnych partiach.

Autobus wiezie mnie w kierunku Ustrzyk większych. Kilka osób wychodzi przy początku szlaku na Bukowe. Oby mieli dobre ciuchy przeciwdeszczowe.

Gdy wysiadam w Lutowiskach to leje mocniej, na szczęście potem ponownie przestaje. Tak się składa, że przystanek znajduje się tuż obok starego cmentarza.


Należał do unitów, ale chowano na nim także katolików rzymskich, m.in. policjantów (musieli to być Polacy, bowiem Rusinów, tak jak i Ukraińców, w międzywojennej Polsce traktowano jako obywateli drugiej kategorii i nie dopuszczano do takich stanowisk).


Zachowało się kilkanaście starszych nagrobków, w tym jeden dziecięcy ze zdjęciem.



Przy bramie umieszczono makietę cerkwi. Wybudowana w narodowym stylu ukraińskim przetrwała wywózki, ale już nie PRL. Opuszczona, zaniedbana i rozebrana ostatecznie dopiero w 1980 roku. Miejsce, gdzie stała jest łatwo rozpoznawalne.



Idę do centrum. Lutowiska są najludniejszą (obok Ustrzyk Dolnych) polską miejscowością, która przez 6 lat znajdowała się w granicach Związku Radzieckiego (pod nazwą Szewczenko/Шевченко). Powróciła do Polski w 1951 roku w wyniku największej w powojennej Europie wymiany granic. Sowieci wzięli sobie bogate w węgiel tereny obok Sokala, a w zamian oddali zalesiony fragment pogranicza bieszczadzkiego. Gospodarczo nie było to dla Polski korzystne, ale dzięki temu dzisiaj zamiast kolejnych nierentownych kopalń i zdegradowanego środowiska ma więcej gór... Tylko dla ludzi to był kolejny dramat: Bojków i Ukraińców wywieziono nad Dniestr, a tutaj trafiła część wyrzuconych z Sokala i okolic.

Tu i ówdzie można zobaczyć ślady poprzednich epok: drewnianą zabudowę (kiedyś hotel i szkoła żydowska) oraz nieczynny zakład Igloopolu.



Z synagogi zostały tylko fragmenty ścian. Przez wiele lat ruiny traktowano jak wysypisko śmieci i miejsce imprez, teraz jest wysprzątane.


Najbardziej okazałym budynkiem wioski jest neogotycki kościół katolicki.



W Lutowiskach można się zaopatrzyć także w niezbędne dla każdego futra, ciupagi oraz oscypki. Albo ktoś te sery przywozi z Podhala lub Beskidów zachodnich albo okłamuje klientów.


Na krótką chwilę wychodzi słońce...


...lecz rychło wracają chmury, a ja odbijam trochę w bok, aby zobaczyć kirkut. Określany jako "największy w polskich Bieszczadach" (choć w nich nie leży - to dopiero fenomen!).


Faktycznie jest duży, ale tak zarośnięty, że macewy ledwo wystają. W ogóle widać ich niewiele. Co ciekawe, nie wiadomo ile dokładnie ich przetrwało. Rozrzut w ilości jest spory - od 100 do 1000...



Powyżej cmentarza znajduje się punkt widokowy "Panorama Korony Bieszczadów". Po tak szumnej nazwie spodziewałem się czegoś spektakularnego, a nie jakieś Wołkowe Berdo czy Kańczowa...



Schodzę do głównej drogi i staję tuż za tablicą z nazwą "Lutowiska". Do najbliższego autobusu w kierunku Ustrzyk mam kilka godzin, szkoda czasu na siedzenie w jednym miejscu. Pora na łapanie stopa :) .

Nie poszło tak błyskawicznie jak w poprzednie dni, musiałem z 5 albo może i 10 minut postać. Zabrał mnie właściciel własnego schroniska, bodajże z Tarnawy Niżnej. Wypytywał o warunki i ceny w "Kremenarosie", zawodowa ciekawość :D .

Poprosiłem, aby wysadził mnie w Smolniku (Смільник). Ten z początku wyjazdu leżał nad Osławicą, a dzisiejszy nad Sanem. Wróciliśmy w Bieszczady.


Wioska w dawnej formie przestała istnieć po jej "odzyskaniu" od ZSRR. Ocalał jednak najważniejszy obiekt - cerkiew z 1791 roku. Aby do niej dojść trzeba się wdrapać po betonowych płytach.


Widoki na dolinę bardzo przyjemne.



Ale miała być cerkiew. No i jest - piękna, drewniana, bojkowska.


Ostatnio napomknąłem, iż Bojkowie stali na niższym poziomie rozwoju niż Łemkowie. Pod pojęciem "rozwoju" miano na myśli kulturę, architekturę, a także postrzeganie świata czy świadomość przynależności narodowej. To zapóźnienie szacowano nawet na cały wiek. Z tego też powodu ich świątynie wyglądały zupełnie inaczej niż rusińskich sąsiadów. Niby bardziej prymitywnie. Moim jednak zdaniem cerkwie w stylu bojkowskim są nawet ładniejsze niż w łemkowskim! Zwłaszcza, że na terenie Polski prawie ich nie ma, przetrwało ledwie kilka (naliczyłem tylko 4)!


Cerkiew nie posiada oryginalnego wyposażenia, to efekt wieloletniej dewastacji. Zachowały się fragmenty polichromii. Nie przeszkodziło to wpisaniu jej na Listę Dziedzictwa UNESCO, co przyciąga turystów. Przez czas mojego postoju pojawiło się tutaj kilka samochodów, również na zagranicznych blachach.



Niewielki przycerkiewny cmentarz. Tak w ogóle cerkiew jest dzisiaj filialnym kościołem katolickim.


Znowu schodzę do głównej drogi i maszeruję niecały kilometr do skrzyżowania z szosą na Dwerniczek. Tam łapię drugiego dzisiejszego stopa - tym razem chłopaka i dziewczynę, którzy chcą wspiąć się jeszcze o tej porze na Bukowe Berdo. Jadą do Mucznego, więc wyskakuję w Stuposianach (Ступосяни, w latach 1977-81 Łukasiewicze).

W tym przypadku z pierwotnej miejscowości nie przetrwało właściwie nic poza nazwą i resztkami cmentarza.


Wielki krzyż stoi w miejscu, gdzie kiedyś wznosiła się ku niebu cerkiew. Też drewniana i w stylu bojkowskim, o kilka lat starsza od tej w Smolniku. Zburzono ją w 1946 roku, ludność znalazła się za Bugiem.



Ponownie muszę cofnąć się do trasy wojewódzkiej. Przechodzę nad Wołosatym, brudnym i wzburzonym.



Staję na przystanku, trzecia tego dnia podwózka to kwestia maksymalnie 10 minut. Zabiera mnie wesołe, starsze towarzystwo (część z Ustronia, część z Ełku), które widziało mnie już pod cerkwią w Smolniku.
- Dużo pan jeździ w Bieszczady?
- Staram się być chociaż jeden raz w roku - odpowiadam.
- Ooo, to pan je musi uwielbiać, że tak często! - słyszę.
A mnie wydawało się, że to zdecydowanie za rzadko ;) .
Z kolei kierowca chce wiedzieć, czy byłem już na Tarnicy i na Rawce. Bo jemu bardzo się tam podobało.
- A kiedy pan tam był? - dopytuję.
- Latem... 1980 roku...

Nie jadę z nimi długo, proszę o wysadzenie w Pszczelinach (Пщеліни). Nieduża, niezbyt interesująca wioska. Ale mają sklep, w którym zjadam obiad w wersji turystycznej.


Jest już godzina 15-ta, więc spokojnie mógłbym próbować dostać się do Ustrzyk i skończyć dzisiejsze wałęsanie się, ale jednak coś nie daje mi spokoju... Połonina Caryńska. Wiem, że pogoda kiepska, lecz ciągle myślę, że może podskoczyłbym jeszcze na jakiś szlak.

Znowu staję na przystanku i macham ręką. Tym razem chyba najdłużej, bo powyżej 10 minut. Zatrzymuje się dość dziwna para: gdy próbuję otworzyć drzwi od strony pasażera aby się spytać, czy mnie podwiozą, to siedząca tam kobieta krzyczy niemal w panice... Ostatecznie ładuję się do tyłu - mój dziesiąty autostop podczas tego wyjazdu! Jubileusz :D !

Auto opuszczam w Widełkach. Niestety, obok pola biwakowego ciągle działa kasa i muszę opłacić haracz parkowi narodowemu! W zamiast dostaję mocno zniszczony szlak bez jednego mostku, a do przekraczania wezbranych strumieni służą... pieńki drewna. Śliskie jak cholera. Dość szybko moczę buty...



Bez większej przyjemności docieram na Przysłup Caryński, gdzie stoi "Koliba Studencka", która tak przypomina obiekt studencki jak FSO Syrena nowoczesny samochód. Warszawiacy wybudowali sobie pensjonacik.


Plusem jest panorama okolic Tarnicy. Wygląda na to, iż tam przebłyskuje trochę słońca!



Po krótkim odpoczynku ruszam dalej. Po wyjściu z lasu pojawia się mgła. To było do przewidzenia.


Po godzinie osiągam szczyt Połoniny Caryńskiej. Widoki wymiatają, ale przynajmniej pypcia mam zdartego :D .


Jestem tu trzeci raz i drugi, kiedy mam taką pogodę. Ta dzisiejsza wizyta to chyba jedna z moich mniej sensownych górskich wędrówek :P . Oczywiście zakładając, że jakiejś wyjście na szlak może być bezsensowne...

Na połoninie mocno wieje i piździ, więc bez zbędnych ceregieli idę w dół czerwonym szlakiem na Ustrzyki. W lesie błogosławię drewniane schody, tak często przeklinane przez innych - gdyby nie one to na pewno zaliczyłbym kilka wywrotek.


Już na płaskim znowuż moczę buty, gdyż kładki są porozwalane i częściowo podtopione.



Ustrzyki Górne ponownie wyglądają jak wymarła miejscowość. Nie tylko "Kremenaros", ale także inne lokale. Niby jacyś ludzie się kręcą, ale wszystko to sprawia wrażenie pustki. Zawsze tu tak mam... Wieczór będzie samotny, z piwem i lekturą.

W kolejny dzień zwijam się raniutko, aby zdążyć na autobus w kierunku domu. Okoliczne góry jeszcze są w chmurach, lecz wkrótce zacznie pojawiać się na nich słońce...

 
 
Adrian 17 


Wiek: 35
Dołączył: 13 Lis 2017
Posty: 593
Wysłany: 2019-08-19, 17:49   

Na dwóch cmentarzach byliśmy, w Wołosatem i pod Caryńską, jak się wchodzi na szlak, ale najbardziej interesujący jest ten żydowski, zarośnięta brama ma swój klimat, jeszcze tam wrócimy.
Sklep w Pszczelinach to taki mały hipermarket, wszystko tam znajdzie 😉
Widoki mimo niepogody fajne 👍

Na zdjęciu z zakupami jest też jedzenie, to tak żeby Ceper się nie czepiał, że tylko płyny przyjmujesz 😝
Ostatnio zmieniony przez Adrian 17 2019-08-19, 17:58, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
ceper 


Dołączył: 02 Sty 2014
Posty: 6994
Skąd: Czarna dziura
Wysłany: 2019-08-19, 18:10   

Mapę zapasową też w spożywczaku kupił. Na wszelki wypadek, gdy nie ma się mapy w smartfonie. :)
_________________
Bo kto ma, temu będzie dodane, i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. /Mt 13,12/
Mój awatar to dzieło admina ze Ślůnska. ;)
 
 
laynn 


Dołączył: 01 Sie 2013
Posty: 7583
Skąd: Zagłębie Dąbrowskie
Wysłany: 2019-08-19, 21:37   

Takie mokre Bieszczady pamiętam z pierwszego pobytu w nich :D
_________________
Tam na dole zostało Wszystko to co cię męczy
Patrząc z góry wokoło Świat wydaje się lepszy
https://mniejszeiwiekszegory.blogspot.com/
https://www.flickr.com/photos/138543993@N07/albums
Profil Facebook
 
 
Gór Ski 

Dołączył: 08 Maj 2018
Posty: 166
Skąd: Katowice
Wysłany: 2019-08-20, 08:25   

FasolaNaSzlaku napisał/a:
Takie to dziś czasy mamy iż dla co raz większej rzeszy spotkać turystę z plecakiem jest jak spotkanie dinozaura na szlaku ... coś niesamowitego i niemożliwego . Tylko czekaj aż zaczną ci robić zdjęcia ... na pamiątkę , bo "ustrzelili" na zdjęciu ginący gatunek plecakowca .


Nie przesadzałbym wystarczy pojechać nieco dalej na południe na Głównym grzbiecie Wiekiej Fatry Niżnych Tatr czy Rudohoriach zdecydowaną większość stanowią Turyści z szafami na plecach tam idąc z małym plecakiem wygląda się dziwnie
Pudelek napisał/a:
To jedyne miejsce na polskich połoninach, gdzie, nie łamiąc durnych przepisów parku narodowego, można oglądać początek i koniec dnia. Po to się tu idzie. Wiele osób jednak tego nie rozumie i płacze nad fatalnymi warunkami noclegowymi. Jak to w Polsce - jeśli coś dobrze działa, to musimy je spieprzyć. Park przeznaczył chatkę do remontu.


Park w drugiej próbie wybrał wykonawcę , więc kto jeszcze ma okazję niech korzysta.
Potem będzie pachnąca pościel strefa srifi itp
 
 
Pudelek


Dołączył: 08 Lip 2013
Posty: 5084
Skąd: Oberschlesien
Wysłany: 2019-08-20, 19:38   

Gór Ski napisał/a:
Nie przesadzałbym wystarczy pojechać nieco dalej na południe na Głównym grzbiecie Wiekiej Fatry Niżnych Tatr czy Rudohoriach zdecydowaną większość stanowią Turyści z szafami na plecach tam idąc z małym plecakiem wygląda się dziwnie

ale my nie jesteśmy na Fatrze tylko w polskich Karpatach, a konkretnie w Bieszczadach. I pod tym względem wygląda to zupełnie inaczej.
 
 
Prezes


Dołączył: 11 Lis 2013
Posty: 237
Wysłany: 2019-08-20, 20:32   

W Bieszczadach siedziałem na początku lipca - pogoda była lepsza :)
Fajnie, że opisałeś kilka miejsc w Lutowiskach, byłem tam wiele razy, ale głównie w sklepie (jeden z lepiej zaopatrzonych w całej okolicy).

Gór Ski napisał/a:
większość stanowią Turyści z szafami na plecach

I zawsze zadaję sobie pytanie - po co ta szafa? Na circa tydzień z noclegami w schroniskach pakowałem się w plecak 35+8, do szafy temu daleko.
Ostatnio zmieniony przez Prezes 2019-08-20, 20:33, w całości zmieniany 2 razy  
 
 
Piotrek 


Wiek: 44
Dołączył: 06 Lip 2013
Posty: 6767
Skąd: Żywiec-Sienna
Wysłany: 2019-08-20, 21:27   

A może po prostu ilość turystów w górach zdecydowanie wzrosła więc ci "plecakowi" proporcjonalnie zajmują teraz mniejszy odsetek. I stąd wrażenie.
Bo ogólnie turystów z garbem nadal się widuje i tak po prawdzie wcale nie jest ich mało.
 
 
Pudelek


Dołączył: 08 Lip 2013
Posty: 5084
Skąd: Oberschlesien
Wysłany: 2019-08-20, 23:11   

A jeszcze jakiś czas temu wróżono, że po górach już nikomu chodzić się nie będzie chciało...
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Copyright © 2013 by Góry bez granic | All rights reserved | Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group - manga